Maral Tours

اطلاعات توریستی

ايران

استان گيلان

اخبار مارال

استان گيلان

اطلاعات کلي
استان	گيلان
شهر	رشت
زبان رسمی	ترکی، فارسی
مساحت

متن

اطلاعات کلي

استان گيلان
موقعيت جغرافيايي استان
پهناور گيلان با مساحت 14 هزار و 700 كيلومتر مربع ، حدود 9/0 درصد از مساحت كل كشور را در برگرفته است . اين استان شمالي كشور با جمعيتي بالغ بر 2 ميليون و 392 هزار و 229 نفر جمعيت ، از شمال به درياي خزر از شرق به مازندران از جنوب استان زنجان و قزوين و از غرب به استان اردبيل متصل است . نام گيلان از كلمه گيل گرفته شده و به معناي سرزمين گيل است كه از آن در اوستا به نام ” وارنا ” نام برده ميشود .بعد ها “ وارنا ” به “ وارنيك ” و به مرور به گيلان تبديل شده است . گيلان مركز باستاني اقوام و تيره هاي مختلفي بوده است كه معروفترين آنها دوقوم گيل و ديلم بودند . به طوركلي،گيلان ازسه ناحيه جغرافيايي جلگه اي ، كوهپايه اي و كوهستاني تشكيل شده است و به همين دليل نيز در هر فصلي ، از تنوع آب و هوايي مطلوبي برخوردار است . اين استان شمالي كشور ، به خاطر بارش بارانها و شبنم هاي شبانه خويش و با طبيعتي سرسبز و درياي نيلگون خزر ، جايگاه ويژه اي را به خود اختصاص داده است . وجود رشته كوه البرز و جنگلهاي انبوه و بكر به مساحت 535 هزار هكتار در كنار آبهاي نيلگون خزر به طول 270 كيلومتر از آستارا تا چابكسر ، سبب شده كه گردشگران داخلي و خارجي شيفته اين استان شوند. گيلان به خاطر قدمت باستاني خويش و از طرفي به علت قرار گرفتن در منطقه اي استراتژيك داراي جاذبه هاي گوناگون سياحتي ، زيارتي ، فرهنگي وتاريخي است . برنج ، چاي ، توتون ، ابريشم ، زيتون ، بادام زميني و خاويار از محصولات عمده اين استان است . در كنار اين محصولات مردم گيلان به توليد صنايع دستي از جنس چوب ، حصير ، بامبو ، مرواريد ، ابريشم ، سفال و چرم مي پردازند . گيلان به مركزيت رشت داراي 16 شهرستان ، 45 شهر ، 4 بخش ، 106 دهستان و 2892 آبادي است . شهرستانهاي استان گيلان عبارتند از : رشت ، بندر آستارا ، بندر انزلي ، لاهيجان ، رودسر ، تالش ، رضوانشهر ، رودبار ، سياهكل ، شفت ، صومعه سرا ، فومن ، لنگرود ، املش ، آستانه اشرفيه و ماسال . صنايع دستي : انواع صنايع دستی که در استان گيلان توليد می شود عبارتند از: خراطی و نازک کاری چوب، منبت کاری، معرق کاری، حصير بافی، بامبو بافی، مروار بافی، سفالگری و سراميک سازی، نقاشی روی کدو، نمد مالی، شالبافی، ابريشم بافی، جاجيم بافی، گليم بافی، چموش دوزی، قلابدوزی، چادر شب بافی، قالی بافی. منبت کاری: منبت يکی از ظرايف صنايع دستی ايران است که چونان ديگر انواع اين صنعت پر پيشه تلفيق بليغی از هنر و حوصله محسوب می شود و دست اندر کاران آن از مواد اوليه ای ارزان و فراوان محصولاتی گرانبها با ارزش های مصرفی و هنری فوق العاده بالا به وجود می آورند. منبت کاری هنری است مشتمل بر حکاکی و کنده کاری برروی چوب براساس نقشه ای دقيق. از آنجا که چوب دارای مقاومت قابل ملاحظه ای در برابر رطوبت، عوامل جوی و ... نيست متأسفانه نمونه و اثری از چوبهای منبت کاری شده در دوره پيش از اسلام در دست نيست. در استان گيلان به دليل وجود جنگل و درخت چوبهای زيادی نيز در دسترس است. در نتيجه کارهای بسيار زيبايی را می توان در اينجا مشاهده کرد. خراطی و نازک کاری با چوب: خراطی، آن دسته از کارهای چوبی است که معمولاً با قرار گرفتن چوب برروی دستگاههای خراطی که طی آن چوب حول مرکزيتی به دوران می آيد انجام می شود. فرآورده های توليدی اين رشته شامل گلدان، قندان، شکلات خوری، آجيل خوری، زير سيگاری، ميان قليان، عصا و ... است. نازک کاری چوب، روشی از ساخت فرآورده های چوبی است که طی آن بوسيله وسايل نخاری نظير اره، رنده، سوهان، مغار و ... قطعات کوچک چوبی آماده می شود. سپس بصورت روکش برروی بدنه چوبی چسبانده می شوند. قطعات چسبانده شده تحت فشار قرار گرفته و شکل می گيرند. از اين روش انواع شکلات خوری، زير سيگاری، قاب عکس و نظاير آن توليد می شود. بامبو بافی: شروع کار بامبو بافی با کشت چای در گيلان آغاز و رواج يافت و مهمترين مرکز توليد آن لاهيجان علی الخصوص منطقه ليالستان است. بامبو در فارسی به نی خيزران شهرت دارد که به طور طبيعی در مرداب ها و اطراف رودخانه های لاهيجان و رشت می رويد. مرواربافی: مرواربافی يکی از رشته های صنايع دستی است که طی ساليان اخير در گيلان رواج يافته است. مروار يک نوع چوب ترکه ای است که در منطقه سولقان در اطراف تهران کاشته می شود و از آن انواع و اقسام سبد در سايزهای مختلف, جاميوه ای, جانانی, جا ليوانی و ... می بافند. از نظر شکل و ظاهر به محصولات بامبوبافی بسيار شبيه است. سفالگری و سراميک سازی: از مراکز مهم اين رشته در استان گيلان می توان آستارا, انزلی, رودسر, صومعه سرا, لاهيجان و تالش ياد کرد. در استان گيلان مواد اوليه و مورد مصرف سفال بسيار يافت می شود و به دليل رطوبت هوا و بارندگی های تقريباً دائمی از گذشته های دور مصرف سفال سقف برای پوشش ساختمانها استفاده می شد. نقاشی روی کدو: در ليالستان لاهيجان نوعی کدو کشت می شود که به کدوی قليايی معروف است و در شرايط خاص پرورش می يابد. ابتدا کدوی نارس را درون قالبی چوبی که جداره آن به شکلهای زيبا و متفاوت مشبک است قرار می دهند و دهانه آن را می بندند به طوريکه فقط ساقه کدو از دهانه قالب بيرون می ماند. کدو که به تدريج رشد می کند شکل قالب چوبی را به خود می گيرد و از داخل روزنه های قالب مشبک به بيرون نفوذ می کند. پس از رسيدن کامل کدو آنرا از ساقه جدا کرده و با احتياط قالب را باز می کنند و سپس آنرا نقاشی کرده و برای آنکه رنگ آن تيره قهوه ای بشود, آنرا درون ظرف بزرگی با پوست انار و زاج سياه می جوشانند و سپس قسمتهايی از پوست کدو را که باقی مانده است می تراشند و در نتيجه نقش و نگار روی آن ظاهر می شود. اين کدو پس از رسيدن خود به خود توخالی می شود. از اين محصول بيشتر برای قليان، پايه آباژور و ... استفاده می کنند. اين هنر از هنرهای تزئينی است.