مارال

الجزاير كشوري است درشمال آفريقا كه از سوي شرق به تونس و ليبي و از سوي غرب، به مراكش و موريتانيا و از طرف شمال، به مديترانه و از طرف جنوب، به صحراي كبير آفريقا و سودان و فرانسه محدود است. از نظر وسعت و پهناوري نسبت به چند كشوري كه در شمال آفريقا واقع شده اند، دومين كشور بزرگ آفريقا پس از كشور سودان است.

انقلاب الجزاير

انقلاب الجزاير، يك تلاش مردمي بود براي آزادي و رهايي. انقلابي كه به اهداف اعلام شده خود رسيد، اما پس از رهايي از چنگ استعمار، تجربه تلخ كشمكش هاي دروني و تصفيه هاي سياسي را از سرگذراند. در سوم ژوئيه 1962(12 تير 1341) انقلاب الجزائر به پيروزي رسيد و كشور الجزاير بعد از 132 سال كه تحت سلطه فرانسه بود، به استقلال دست يافت. در هشت اكتبر همان سال كشور الجزاير با حكومت جمهوري دموكراتيك مردمي، به عضويت سازمان ملل متحد درآمد.

از 1954 تا روز استقلال، يعني مدت هشت سال «جبهه آزادي بخش ملي» مبارزه مسلحانه خود را عليه اشغالگران فرانسوي به شدت ادامه داد. ملت الجزاير يك ميليون قرباني داد و در تاريخ كشورهاي عرب و شمال آفريقا، الجزاير به عنوان «ارض ميليون شهيد» (سرزمين يك ميليون شهيد) معروف شد.

اين تعداد شهداي الجزاير، غير از شهدايي است كه الجزايري‌ها به رهبري اميرعبدالقادر در جنگ با ارتش فرانسه در آخر قرن نوزدهم، در راه آزادي ميهن خويش فدا ساختند.

اميرعبدالقادر فرزند محي الدين براي جهاد عليه فرانسويان، قبايل الجزايري را متحد ساخت و شكست سختي به فرانسويان در 1837وارد آورد، به طوري كه طي 28 مي 1837 دولت فرانسه مجبور شد كه به جز بخش ساحلي، بقيه الجزاير را به امير عبدالقادر بسپارد، اما اميرعبدالقادر بعد از اين قرارداد، اعلام كرد كه قواي فرانسه بايد ساحل الجزاير را نيز ترك كند، لذا دولت فرانسه با سپاهي به فرماندهي ژنرال بوژو، با 115 هزار نيرو از طريق بندر طنجه در مراكش، قواي عبدالقادر را به محاصره درآورد و باعث شكست وي در 1845 شد. دولت فرانسه اكثر كشورهاي شمالي آفريقا به ويژه الجزاير را مستعمره خويش كرد. پس از او فرمت عباس تحصيل كرده فرانسه و عضو حزب اتحاد مردم الجزاير كه توانسته بود در 1946 به عضويت مجلس موسسان فرانسه پذيرفته شود، وارد صحنه شد.

وي جنبش دانشجويان مسلمان را در پاريس تشكيل داده بود و با يك گروه از جمله احمد بن بلا توانستند جبهه آزادي بخش ملي را در 1954 تشكيل دهند. درون اين جبهه سياسي، يك جبهه نظامي به نام ارتش آزادي بخش الجزاير تشكيل دادند. آن ها پايگاه‌هايي در مراكش، تونس و الجزاير داشتند و زماني كه جمال عبدالناصر به رياست جمهوري مصر رسيد، قاهره تبديل به پايتخت حكومت موقت الجزاير، به رياست فرمت عباس شد. طي مجاهدت هاي اين گروه، طي يك رفراندوم در اول ژوئيه 1962، 90 درصد از مردم الجزاير خواهان جدايي از فرانسه و استقلال كشور خويش شدند و بالاخره نهضت مردمي الجزاير، در سوم ژوئيه 1962 به استقلال رسيد.